Terug naar team
Dr. Stijn Bartholomeeusen
- Analytisch
- Oprecht
- Gedreven
levensmotto
Het is wat het is, maar uiteindelijk komt het altijd goed.
Waarom ben je chirurg geworden?
Stijn: De “roots” van mijn verhaal in geneeskunde zijn volgens mij te vinden bij mijn moeder. Zij was OK verpleegkundige orthopedie. Ze heeft haar hele leven in operatiezalen gewerkt in Malle en dat leverde heel wat spannende verhalen op aan de keukentafel. Daar is volgens mij het eerste zaadje geplant. Ik wist al van heel jonge leeftijd dat ik in de medische sector wilde treden. Mijn studiekeuze was eigenlijk al op hele jonge leeftijd gemaakt (lacht).
Speelde het “zorgende” aspect van geneeskunde ook een rol?
Stijn: Ja, zeker wel. Ik ben iemand die graag andere mensen helpt. Een probleem van iemand oplossen met alle middelen die je voorhanden hebt. Daar gaat het voor mij over. Tegelijk trok ook de techniek binnen de chirurgie mij enorm aan. Ik was in tegenstelling tot veel van mijn leeftijdsgenootjes in het middelbaar een fan van fysica en wiskunde. Begrijpen hoe iets werkt, de fysica erachter doorgronden, dat vond ik plezant.
De keuze voor orthopedie was dus snel gemaakt?
Stijn: Klopt! Orthopedie is dan de logische keuze. Iets met je handen uitvoeren, iets maken of herstellen zodat je verandering teweegbrengt heeft me doorheen alles in mijn leven geboeid. Enfin, de fysica en “het mechanische” heeft mij doen terechtkomen in orthopedie. Ook het heel technische, operatieve gedeelte van mijn job heeft mij altijd enorm aangesproken. Ik herinner mij mijn eerste kennismaking met een operatiezaal als stagiair nog levendig. Zo’n operatiezaal, dat is een wereld op zich en ik vond dat fantastisch! Weet je, één keer je begint aan een operatie beland je in een hyperfocus en verdwijnt al de rest rond je. Ik hou daarvan.
Wat is een bepalend moment geweest in je carrière?
Stijn: Tijdens mijn opleiding, het tegenkomen van Steven (Prof Dr. Steven Claes). Vlak voor je mag starten, word je co-assistent. Dat wil zeggen dat je kiest voor de richting orthopedie, maar je moet nog geselecteerd of toegelaten worden. Toen ik co-assistent was in Leuven, was Steven laatstejaars-assistent. Hij was toen aan zijn doctoraat bezig en de “coming man” in ons vakgebied. Ik ben toen toevallig mee in zijn PHD betrokken geraakt. Wij zijn toen samen veel op pad geweest, autoritjes met twee van Leuven tot in Kortrijk om research te doen. Ik als jong student in het kielzog van Steven. Dat klikte tussen ons als ‘Kempenaars’ en het is ook de reden waarom ik vandaag hier in Herentals aan het werk ben.
Wat zou je geworden zijn mocht je geen arts zijn geworden?
Stijn: Oh, dan had ik ongetwijfeld ingenieur geworden. Iets technisch alleszins!
Hoe belangrijk is het team binnen wat je doet?
Stijn: Superbelangrijk. Samen kunnen nadenken over complexe problemen en naar elkaar kunnen doorverwijzen is heel waardevol. Dat gebeurt bovendien in een heel amicale omgeving. Dat maakt dat het wat mij betreft echt een plezier is om hier te werken. Dat straalt ook af op onze patiënten. We kunnen hen door ons sterk team veel beter helpen dan wanneer we het individueel zouden doen.
Hoe vertaalt zich dat in de praktijk?
Stijn: Ik liep vandaag op een bepaald moment meer dan een uur achter op de raadpleging. Een patiënt van mij heeft naast zijn knieprobleem ook een rugprobleem. Ik ben dan bij mijn collega Niki (Dr. Fransen) binnengelopen -die notabene ook een uur achter liep- om even mee naar die scan te zien en zijn mening te vragen. De patiënt komt hier altijd op de eerste plaats. Dat soort van zorg kan je enkel bereiken met een ijzersterk team. Wij zijn er voor elkaar.
Er wordt heel veel kennis gedeeld?
Stijn: Absoluut. Dikwijls in een groepsmeeting, maar even goed in de wandelgangen of in de keuken worden bepaalde cases besproken en worden tips & tricks gedeeld. Ook met mijn directe collega’s van de knie-unit (Dr. Maarten Mertens, Dr. Willem Jan Vleugels en Dr. Prof. Steven Claes) kan ik altijd terecht en vice-versa en is er veel overleg. Zo maken we elkaar steeds beter, niemand wil hier “de beste” zijn op kap van de andere en dat maakt dat we altijd vooruit blijven gaan.
Hoe ontspan je naast je werk?
Stijn: Ik probeer te sporten wanneer het kan. En ik neem de koersfiets naar het werk als het weer het toelaat. Dat is een goeie 25 km. Ik kom met een “frisse kop” aan en kom met een “frisse kop” weer thuis. En als het mooi weer is, durf ik er nog een lusje bij doen. Of ik loop nog een toertje met mijn vrouw. Sport helpt om me mentaal en fysiek in orde te houden. En dat is echt nodig in mijn job. Een knieprothese plaatsen is vakmanschap, maar ook arbeid; het is kloppen, zagen, trekken, … Fysieke paraatheid is dan niet onbelangrijk.
En naast sport?
Stijn: Ik ben ook wel een Bourgondiër. Ik hou ervan om eens lekker te gaan eten of een goed glas wijn te drinken. Ik zit in een wijnclubje. Heel leuk om nieuwe dingen te leren kennen en wijn beter te leren begrijpen. En dan is er uiteraard mijn gezin. Mijn vrouw (die ook chirurg is) en mijn twee kinderen zijn ook een groot deel van mijn ontspanning. De momenten dat we samen zijn, proberen we echt kwalitatief in te vullen. Verder werk ik ook graag in mijn tuin, wei en in mijn bos. Ik heb een eigen tractor en doe daarmee aan bos- en wei-beheer. Dat buiten zijn en ook daar aan iets bouwen en iets creëren… Daar kan ik echt van genieten en dat maakt mijn hoofd vrij.
Welke kleine dingen maken jouw dag goed?
Stijn: Oh, dat is een gemakkelijke vraag. Het zonnetje op je gezicht, de geur van gemaaid gras, … Heel veel “buiten” elementen. Ik word daar gelukkig van. Of een lekkere koffie ’s morgens, een goed ontbijtje, …
Wat geeft je het meest voldoening?
Stijn: Een complex probleem van een patiënt tot een goed einde brengen, zeker als iedereen de handdoek al in de ring gooide. Ook al is dat moment in onze job dikwijls van korte duur, want de volgende patiënt dient zich al aan (lacht). Een patiënt zijn leven positief veranderen of verbeteren is uiteraard heel mooi. Als je dan een bedankkaartje krijgt van een patiënt, dan weet je dat je impact hebt gemaakt.
Hoe kijk je naar de toekomst?
Stijn: Met veel ambitie. Ik doe uitsluitend degeneratieve orthopedie. In 2021 zijn we gestart met robotica in de kniechirurgie. We zijn daar ondertussen heel fel in doorgegroeid. We zijn zelfs betrokken in het development van die robotica. Technologie gaat ons blijven helpen om de dingen nog beter en efficiënter te doen. Dat zo precies mogelijk uitvoeren van een operatie, dat is écht mijn dada. Daar word ik echt blij van.
