Waarom ben je chirurg geworden?
Stefaan: Mijn vader was kinesist. Hij werkte in een revalidatiecentrum waar vooral mensen met motorongevallen terecht kwamen. Hij leerde die mensen terug stappen. In die tijd was hij één van de weinige kinesisten die daar mee bezig was. Zijn job heeft zeker een invloed gehad op mijn beroepskeuze. Hij spoorde me aan om nog hoger te mikken, zodat je bij de bron van het probleem kan zitten. Ik denk dat dat stiekem ook zijn droom was.
Heb je ooit iets anders overwogen?
Stefaan: Ik twijfelde tussen landbouwingenieur of orthopedie.
Waarom orthopedie?
Stefaan: Het is één van de weinige specialisaties waarin je het hele pakket hebt. Wij maken zelf de diagnose, voeren de behandeling zelf uit, en volgen onze patiënten van A tot Z. Orthopedie is heel resultaatgericht. Een kromme teen staat op het einde recht hé (lacht). Ik bedoel daarmee: “Je kan iemand echt beter maken.” Dat “zorgen voor” trok me in de geneeskunde in het algemeen ook heel erg aan. Je hebt empathie nodig zodat je je kan verplaatsen in je patiënt. De kunst is het probleem zo genuanceerd mogelijk uiteggen, zodat je patiënt het helemaal begrijpt. Het is de combinatie van het technische van de chirurgie en het empathische die me richting orthopedie dreven.
Waarom precies de enkel en de voet?
Stefaan: Dat is een beetje historisch gegroeid. In het begin interesseerde alles mij en deed ik ook alles. Dat was zo in die tijd. Ik kwam 30 jaar geleden in een associatie terecht waar de meeste specialisaties al ingevuld waren. Voeten en handen waren nog “open”. Dus de omstandigheden hebben me wat in die richting gestuurd.
Jij was de derde in jullie associatie. Ondertussen is dat team enorm gegroeid. Een goede evolutie?
Stefaan: Absoluut. We kunnen ons daardoor toeleggen op één gewricht, de zogenaamde hyperfocus. Vroeger wisten we weinig van heel veel. Nu weten we heel veel over heel weinig. Dat is zonder te “stoefen” dat ik dit zeg, maar ik kan zo goed als alles oplossen wat verkeerd loopt in een voet. Dat komt net door die hyperfocus. Iedereen in ons team heeft datzelfde niveau. Ik kan bij wijze van spreken met een gerust hart, mijn moeder of mijn vrouw naar éénder wie van mijn collega’s doorverwijzen. Dat zegt heel veel. Wij delen dezelfde passie.
Zijn er andere voordelen?
Stefaan: We zitten minimum per twee in onze disciplines waardoor we cases samen kunnen bespreken. Ander voordeel daarvan is dat we elkaar scherp houden. We zijn geen concurrenten, we zijn collega’s, maar je stimuleert elkaar wel om bij te blijven en het niveau van de zorg zo hoog mogelijk te leggen. En er is ook overleg over de disciplines heen. Ik had onlangs iemand bij mij die na een knieprothese pijn kreeg in de voet. Dan is er intens overleg tussen mijn knie collega’s om dat probleem op te lossen. Het hangt allemaal aan elkaar hé. Andersom kan een voetprobleem heuppijn geven. Dat is voor de patiënt een extra troef, om te weten dat er een heel team achter hem of haar staat. Bovendien een team met een goede mix tussen “jong geweld” en ervaring. Ook dat is een absolute meerwaarde. Die jonge garde kan bovendien ook sneller groeien omdat ze worden gevoed door de chirurgen van de “oudere” generatie.
Hoe komt het dat er hier zo’n goede “vibe” hangt denk je?
Stefaan: Deels omdat we niet alleen op skills selecteren, maar ook op basis van mentaliteit. Heel veel van onze collega’s zijn hier gestart als assistent. Je hebt dan een heel jaar om te voelen welk vlees je in de kuip hebt. Het karakter en de manier van omgaan met patiënten kennen we na die stageperiode door en door.
“Een goede foto, maar een slechte patiënt, dat kan niet.”
Is er een moment in je carrière die bepalend is geweest?
Stefaan: Ik denk in Herentals terechtkomen en in contact komen met Toon (Dr.Toon Claes). Toon was een enorme motivator, of zeg maar “pusher”. Hij heeft me altijd naar een hoger niveau getild. Ik heb eerlijk gezegd ook wel eens gevloekt op den Toon, maar ik heb er heel veel aan te danken.
Wat typeert Ortho Herentals?
Stefaan: Wat ons typeert als dienst is dat wij blijven zoeken. Wij krijgen heel wat 2de of 3de opinies. We zullen daarbij nooit zeggen: “het gaat niet, we kunnen niets doen voor jou”. We zullen altijd het onderste uit de kan halen om naar een oplossing te gaan, ook al ligt die oplossing niet altijd in onze handen, snap je? Een goede foto, maar een slechte patiënt is voor ons niet genoeg.
Hoe ontspan je?
Stefaan: Sport. Vroeger was dat intensief lopen. Nu is dat wat minder omdat ik stilletjes aan zelf wat fysieke klachten krijg. Ik loop nog wel, maar combineer het meer en meer met fietsen. En ik heb een oude hobby weer opgepikt; het fotograferen van vogels. Het gaat mij vooral over buiten zijn. “Bewegen is leven”, onze missie in de praktijk brengen, zeg maar. Mocht ik dat allemaal niet doen, zou ik niet de chirurg kunnen zijn die ik ben. Je hoeft geen topsporter te zijn, maar je moet fysiek en mentaal wel in orde zijn om te opereren.
Waar krijg je het meest voldoening van?
Stefaan: Een patiënt die na een raadpleging zijn probleem volledig snapt. Dat ik inzicht heb kunnen geven en een oplossing heb kunnen aanbieden voor het probleem waar hij of zij mee kampt. Ik kan gelukkig worden van het ontdekken en benoemen van het probleem. Hoe meer ervaring je hebt, hoe sneller en hoe juister je dat kan.
Wat zou je geworden zijn mocht je geen arts geworden zijn?
Stefaan: Ik zie het niet onmiddellijk. Had ik geen arts geworden, dan zou ik sowieso gekozen hebben voor “iets” in de zorg. Nee, ik zit hier volledig op mijn plaats.
Is er veel veranderd in je carrière?
Stefaan: Die superspecialisatie waar we het al over hadden. Ik denk dat we daar bij Orthopedie Herentals koploper in waren. Verder is vooral het diagnostische veranderd. Door de technologie hebben we toegang tot meer accuratere info dan vroeger. Het gevaar ervan is dat je het onderzoek en de bevraging van de patiënt wat uit het oog zou kunnen verliezen. Ik hamer erop bij mijn stagiairs dat dat voorgesprek met de patiënt, het doorvragen, cruciaal blijft in de diagnosestelling.
