Dr. Mike Tengrootenhuysen

Van squash naar geneeskunde

Waarom ben je chirurg geworden?

Mike: Ik ben chirurg geworden omdat ik voldoening haal uit het herstellen en reconstrueren van wat beschadigd is. Dit zowel bij fracturen (beenbreuken), slijtageletsels als complexe reconstructies in prothese revisiechirurgie.

En waarom orthopedisch chirurg?

Mike: Omdat je het traject van je patiënt helemaal kan volgen; van raadpleging en diagnostiek tot mogelijke ingreep tot opvolging en impact. Dat is iets dat de meeste specialisaties niet hebben. Een gastro-enteroloog stelt de diagnose, een abdominaal chirurg lost het probleem op en de opvolging gebeurt door weer iemand anders. Daar zou ik het moeilijk mee hebben. In onze discipline zien we de patiënt van A tot Z en dat vind ik fantastisch. Een andere reden is omdat ik vroeger aan topsport squash heb gedaan. Ik zat in de nationale ploeg. Als je als topsporter in de geneeskunde belandt dan is de keuze voor orthopedie snel gemaakt. 

Wist je dat al vroeg? 

Mike: Nee, zeker niet. Mijn droom was lang om vol voor het topsporten te gaan. Ik trainde 6 op 7. Dat was mijn initieel plan … Maar goed, gaandeweg zag ik wel dat ik met squash mijn boterham niet ging verdienen. Squash is geen tennis of voetbal hé (lacht). Enfin, ik was in de humaniora dus nogal ambitieus bezig met sport, maar ik was tegelijk ook erg goed in de wetenschappelijke vakken. Het heeft toen in mij hoofd gespeeld om licentiaat sport te gaan doen. Mijn ouders spoorden mij echter aan om zo hoog mogelijk te mikken. Pas in het laatste jaar werd het zo voor mij duidelijk en ben ik in laatste instantie geswitcht naar geneeskunde. Dat was trouwens niet zo evident, mijn ouders konden mijn studies niet betalen, dat heeft mijn opa gedaan. Daar ben ik hem heel dankbaar voor.

De mens achter de arts

Trok ook het “zorgende” aspect van het beroep je aan? 

Mike: Jawel, ik sta elke morgen op -en dat klinkt misschien wat onnozel- maar dan vraag ik aan mijzelf wie ik beloof vandaag te zijn en wat ik beloof aan mezelf om te doen. Mijn persoonlijke missie is daarin dat ik mensen met een heupprobleem zo goed mogelijk probeer te helpen. En dan bedoel ik echt met alles wat ik in mij heb. Dat moet het totaalpakket zijn. Ik maak er een erezaak van om de service zo hoog mogelijk te leggen. Vergelijk het met gaan eten in een sterrenzaak, maar dan in een ongedwongen kader (lacht). Dat is de standaard die ik elke dag probeer te halen.

Hoe gaat dat eraan toe in de praktijk? 

Mike: Van zodra een patiënt mijn kabinet binnenstapt, wil ik die zo goed mogelijk ontvangen, geruststellen, op een menselijke manier communiceren en verder helpen. Ik denk dat ik heel “normaal” omga met mijn patiënten. Ik probeer niet te veel de “arts” te zijn, maar ook de mens te laten zien achter de arts. Zo ontstaat er dikwijls organisch een heel goeie band tussen mezelf en mijn patiënten. 

Waarom heb je je gespecialiseerd in de heup? 

Mike: Ik weet zelfs wanneer ik dat beslist heb. Ik zat in mijn 3^de jaar geneeskunde en wij gingen met een bende kijkstagairs – je kent dat - (lacht) het OK binnen. Ik heb daar toen voor het eerst, het plaatsen van een heupprothese gezien. Dat was in het UZA. Dat gebeurde toen nog veel anders dan nu. Een heel grote snee, veel bloed, … ik vond dat geweldig (lacht). Zalig, ik heb toen tegen mezelf gezegd: “Dit wil ik doen.”

Je hebt enkel heupen gedaan? 

Mike: Nee, in het begin was dat heup en knie. Ik moet zeggen, de knie deed ik eigenlijk ook graag. Ik deed vooral prothesechirurgie. Maar die heupen, was toch mijn eerste liefde. Dat moment in het OK in de 3^de kan geneeskunde heeft me geprikkeld en dat is nooit meer weggegaan. In 2021 ben ik dan volledig gestopt met knieën. Iedereen is hier dan naar 1 gewricht gegaan. Dat was een bewuste keuze voor hyperfocus. Daar was ik erg blij mee. 

Champions League

Welk moment in je carrière blijft je bij?

Mike: In 2014 werd mij gevraagd om mee te doen aan topdokters. Dat heeft mijn carrière wel een boost gegeven.

En hoe ben je bij orthopedie terecht gekomen?

Mike: Ik heb met Steven (Dr. Prof. Steven Claes) de BOTRA opgericht. De Belgian Orthopaedic and Traumatology Residents Association. Wij kwamen samen met andere assistent collega’s en organiseerden symposia. Zo heb ik Steven beter leren kennen. Jaren later toen ik aan het rondkijken was voor een positie belde ik hem op om te vragen of ze in Herentals niemand zochten met mijn profiel. Ik ben mij mogen komen voorstellen en de rest is geschiedenis. Ik was heel blij dat ik het privilege kreeg om in zo’n goed geoliede machine te stappen. Dat is hier Champions League hé! Ik ben hier echt gelukkig. 

Om Champions League te spelen heb je sterren nodig, maar ook een goed team?

Mike: Oh ja. Het team is superbelangrijk. We zijn ten alle tijden beschikbaar voor elkaar als we bijvoorbeeld op een complexe case botsen. Een quote van Michael Jordan legt het goed uit: ”Talent wint wedstrijden, maar teamwerk wint kampioenschappen.” En dat klopt volledig. 

De teamsfeer ziet hier ook goed hé. Hoe komt dat denk je?

Mike: De helft zijn in het “echte” leven kameraden (lacht). Maar ook wel omdat we iedereen die er bijkomt kritisch screenen op ons DNA. De mentaliteit, het karakter is belangrijk. Dat moet juist zitten. 

Is sport belangrijk in je leven?

Mike: Ja, ik sport heel veel. Ik heb dat echt nodig. Als ik een paar dagen niet kan sporten, dan word ik zenuwachtig. Ook omdat ik heel graag snoep. Ik heb een uitlaatklep nodig zowel om te ontspannen als voor calorieën te verbranden (lacht).

Topsporter of restaurateur

Welke kleine dingen maken jouw dag goed?

Mike: Thuiskomen na een zware werkdag en genieten van mijn gezin, mijn tuin, … En professioneel natuurlijk een tevreden patiënt. Ik heb daarjuist nog een patiënt uitgewuifd na een behandelingstraject van 6 maanden. Die man was zo dankbaar. Dat raakt mij nog altijd en dat kan mij intens gelukkig maken. En dat gaat niet persé over die “dankjewel” hé, het gaat mij over de impact die je kan maken op die man zijn leven. 

Is er een bepaalde ingreep of patiënten case die je het liefst doet? 

Mike: Niet noodzakelijk. De ingreep die ik het meeste doe is een heupprothese, maar ik geraak dat nooit beu. Elke ingreep, elke patiënt is uniek en vraagt om een unieke benadering. Iedereen heeft een unieke anatomie, ander type bot, spieren, … Dat is elke keer anders. Wat ik vandaag misschien wel heel uitdagend vind om te doen is revisiechirurgie. Dat zijn vaak complexere ingrepen waar je reconstructies moet uitvoeren. Dat doe ik heel graag. En natuurlijk, als je hier in Herentals werkt, verschijnt er wel eens een topsporter op je tafel. Die hebben dikwijls andere doelen dan de modale patiënt. De verwachtingen liggen dan heel hoog, vooral op gebied van snelle revalidatie. Dat is leuk, maar dikwijls ook uitdagend, want heel Vlaanderen kijkt mee hé (lacht).

Hoe zie jij de toekomst van orthopedie? 

Mike: De technische revolutie is bezig. De robotica zal ook in de heupchirurgie aan belang winnen in de komende jaren. Maar het blijven handen die die bedienen hé. Dat zal blijven. Onze dienst houdt de vinger aan de pols van al die innovatieve evoluties. 

Wat had je graag geworden, mocht je geen arts geworden zijn?

Mike: Topsporter, maar als dat niet zou gelukt zijn, ben ik er zeker van dat ik een restaurant zou geopend hebben. 

Verrassend antwoord.

Mike: Ja, ik denk daar zelfs nu soms aan (lacht). En dan zegt mijn vrouw me dat ik dat zou doen met de foute mentaliteit. Dat ik me dat te romantisch voorstel. Ik zou aan elke tafeltje een babbeltje gaan doen, snap je. Een soort raadpleging op een ander niveau hé (lacht).