Dr. Lieven Vermuyten

“Nieuwsgierig naar hoe de dingen in elkaar steken.”

Waarom ben je chirurg geworden?

Lieven: Ik had snel door dat ik iets met mijn handen wilde doen. Daar heb ik echt iets mee. Wanneer je zelf iets doet en je daar onmiddellijk resultaat van ziet, dat is waarom ik chirurg ben geworden. 

En waarom orthopedisch chirurg?

Lieven: Dat is een combinatie van twee factoren. Je kan als orthopedisch chirurg de levenskwaliteit van mensen heel fel beïnvloeden en ze bovendien terug activeren in de maatschappij. Anderzijds trok ook het biomechanische aspect me heel hard aan. De ingenieursbenadering van het vak zeg maar; hoe krachten op gewrichten werken, hoe een prothese werkt, … Ik ben altijd iemand geweest die heel nieuwsgierig is naar hoe dingen in elkaar steken.

Je had in feite ook ingenieur kunnen worden, toch kies je voor een carrière in de zorg. Hoe komt dat?

Lieven: Ik zou als ingenieur -achter mijn computer- het menselijke contact missen. Iemand kunnen helpen is toch wat mij aantrekt in de job. 

Impact maken op iemand zijn leven? 

Lieven: Klopt! Dat zien wij hier natuurlijk dagelijks op de raadpleging. Mensen die al jaren met een probleem kampen en al alles geprobeerd hebben, die dan bij ons terecht komen. Als we die patiënten een oplossing kunnen bieden … Ja, dat is zalig hé. 

Was dat een jongensdroom? 

Lieven: Absoluut niet (lacht). In het laatste jaar middelbaar had ik in feite nog geen idee wat ik ging doen. Ik vond alles wat met biologie en wetenschap te maken had super interessant, maar arts wilde ik toen nog niet persé worden. In de geneeskunde kwamen die twee vakken bij elkaar dus ben ik toch maar aan het ingangsexamen begonnen. Dat was succesvol en dan ben ik er in feite zoetjes aan ingerold. Gaandeweg begon ik er meer en meer zin in te krijgen. 

“Een complexe heuprevisie kan me intellectueel prikkelen.”

Op een gegeven moment beland je dan in het vakgebied “de heup”. Hoe gaat dat? 

Lieven: Ik ben in mijn opleiding begonnen in de “voet en enkel” discipline. Ik had daar goede respons over bij mijn supervisors. Daarna ben ik een jaar in Engeland gaan werken. Daar ben ik vooral met heupchirurgie in contact gekomen. Ik voelde echt: “Dit wil ik gaan doen.” Die verschillende benaderingen vond ik interessant. Van kleine, banale sportletsels van een jonge sporter; spierscheuren, kijkoperaties, … tot protheses tot de meest complexe revisiechirurgie. Binnen de heupchirurgie is er een enorm breed scala aan cases. Dat sprak me aan. Daarvoor ben ik in Herentals komen werken. Die afwisseling vind ik belangrijk en het houdt me bovendien scherp. 

Wat doe je het liefst? 

Lieven: Eigenlijk maakt dat niet uit, maar laat ons zeggen dat een complexe heuprevisie me intellectueel kan prikkelen. Die diagnostische uitdaging en dat behandelplan uitstippelen, dat vind ik de max.

Je bent soms heel individueel bezig. Hoe belangrijk is het team binnen jullie dienst?

Lieven: Wij hebben allemaal onze eigenheid, maar wat ons bindt is dat we allemaal super gedreven zijn. Ieder van ons gaat in zijn of haar discipline volledig tot het gaatje. Iedereen blinkt hier uit in hyperspecialisatie. Bovendien voelen de collegiale banden hier ook als vriendschappen. Dat maakt dat we een bijzonder hecht team hebben gesmeed. Heel fijn.

Wat is het geheim achter dat hecht team?

Lieven: Ik denk dat we gelijkaardige karakters zijn die heel goed matchen. Het geheim van ons team is volgens mij dat we hier in alle comfort kunnen werken, omdat we zo goed gefaciliteerd zijn. Dan creëer je de perfecte voedingsbodem van goede communicatie en van een goede cultuur. 

Patiënten cases worden hier ook vanuit verschillende standpunten bekeken?

Lieven: Ja, elke maandag bespreken we alle fractuur- en traumacases. Binnen mijn vakgebied ben ik ook altijd in overleg met Mike (Dr. Mike Tengrootenhuisen). We geven dan onze visie over complexe cases. Zo maken we elkaar beter en voor de patiënt is dat alleen maar goed nieuws.

Happy days

Wat doe je om te ontspannen?

Lieven: Mijn relatief “zware” job, weegt niet op tegen het geluk dat ik eruit haal. Om te ontspannen duik ik wel eens de tuin in. Gewoon wat onkruid wieden kan me mentale rust bieden. Of na een moeilijke dag nog snel mijn loopschoenen aantrekken helpt ook. In het weekend hang ik weleens de wielertoerist uit. En niet te vergeten: “Mijn gezin, mijn vrouw en 2 kindjes zijn het allerbelangrijkst. Als ik thuiskom draai ik de knop om en … happy days (lacht).”

Bewegen is leven is de missie van Ortho Herentals. Dat breng je in de praktijk? 

Lieven: Zeker, ik kan niet stilzitten. Ik heb bewust voor een beroep gekozen dat letterlijk en figuurlijk altijd in beweging is. Daarom is het zo belangrijk om je te verzorgen zodat je altijd het beste van jezelf kan geven.

Open communicatie

Kan je elke patiënt helpen?

Lieven: Nee, helaas niet hé. Dan komt het erop aan om je patiënt daarin zo goed mogelijk bij te staan en zo helder en transparant mogelijk duiding te geven. Zelfs als alles perfect volgens plan verloopt, kan het toch zijn dat een patiënt pijnklachten blijft hebben. Dat zijn dan niet zo’n gemakkelijke gesprekken. Belangrijk vind ik dat je die klachten altijd serieus neemt en ze zo goed mogelijk plaatst, met een open vizier en zo eerlijk mogelijk. Open communicatie wordt altijd geapprecieerd. 

Welk moment in je carrière was bepalend?

Lieven: Mijn contact met Filiep (Dr. Bataillie) heeft er alleszins voor gezorgd dat ik in een bijzonder fijne groep van mensen en in een hoog aangeschreven orthopedisch centrum ben terechtgekomen. Zo ben ik de opvolger van Filiep kunnen worden. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb mij hier professioneel en op menselijk vlak volledig kunnen ontplooien. Een echt bepalend moment kan ik niet onmiddellijk oproepen. Het gaat eerder over telkens nieuwe stappen zetten. De leercurve hier is oneindig. Met elke nieuwe case word je slimmer en beter.

“Dokter, ik heb voor het eerst in mijn leven 80 km gefietst.”

Wat maakt jouw job de moeite waard? 

Lieven: Een patiënt wiens leven je hebt veranderd. Ik heb net een vrouw van 79 gezien, die ik een heupprothese had gegeven, en die me met een glimlach tot achter haar oren zei: “Dokter ik heb voor het eerst in mijn leven 80 km gefietst.” Dat maakt je dag goed hé. Je maakt, door wat je doet, rechtstreeks impact op iemand zijn leven. Dat geeft extreem veel voldoening.

Wat zou je geworden zijn mocht je geen arts zijn geworden? 

Lieven: Moeilijke vraag … Misschien toch bio-ingenieur of leerkracht. Kennis overbrengen en meebouwen aan jonge mensen hun toekomst, dat had ik mezelf ook wel zien doen. Dat vind ik heel “chique”.

Hoe zie je de toekomst?

Lieven: Rooskleurig. Onze orthopedische groep is heel gedreven. Er is hier veel ruimte voor onderzoek. Wij spelen regelmatig een voortrekkersrol i.p.v. af te wachten wat de wetenschap doet. Belangrijk daarbij is dat we een orthopedisch centrum willen zijn voor elke patiënt, niet alleen voor de sporter en topsporter. Ook al hebben we die reputatie soms. Iedereen krijgt hier exact dezelfde hoogwaardige zorg. Daar ben ik best fier op.