Dr. Frédéric De Schrijver

“Ik wilde mensen opnieuw op de been helpen, maar dat is nooit gelukt. Ik ben handchirurg geworden 😊”

Waarom ben je chirurg geworden?

Frédéric: Weet je, als ik vroeger als “klein manneke” een bejaard vrouwtje zag die “op de sukkel” de straat moest oversteken, dat brak toen al mijn hart. Ik wilde die helpen. Ik wilde die beter maken. De keuze voor orthopedie was voor mij geen keuze. Dat was mijn doel van in het begin. Het zal ook wel geholpen hebben dat mijn vader orthopedist was. Die optelsom maakt ongetwijfeld dat ik nooit aan iets anders heb gedacht.

Je kreeg het met de paplepel binnen? 

Frédéric: Misschien wel, maar mijn vader heeft me op geen enkel moment gepusht. Ik wilde mensen opnieuw laten stappen. Al ben ik daar nooit in geslaagd, want ik ben uiteindelijk handchirurg geworden (lacht). 

Waarom heb je specifiek gekozen voor de specialisatie hand – ellenboog – pols?

Frédéric: tja, waarom? Dat is gaandeweg gekomen in mijn opleiding. Het mooie aan handchirurgie is dat wij in onze discipline een heel groot gamma aan ingrepen hebben. Bij knieën en schouders bijvoorbeeld is het soort ingrepen wat beperkter. In de handchirurgie zijn er bij wijze van spreken honderden mogelijke ingrepen. Dat maakt het heel divers en heel boeiend. 

Wat trok je er zo in aan?

Frédéric: Het technische vooral denk ik. Ik ben best handig. Daarnaast ook de omgang met patiënten, ik hou ook van de menselijke kant van het beroep. 

“Ik geloof mijn patiënten”

Hoe ga je om met je patiënten?

Frédéric: Heel eerlijke communicatie en goed luisteren is daarin het belangrijkst. De diagnose is in vele gevallen al gemaakt na een duidelijk gesprek. Ik geloof mijn patiënten ook. Mensen die hier bij mij zitten, dikwijls voor een 2^de of 3^de opinie, komen niet om te zagen of te klagen hé. Zij hebben pijn of ervaren ergernissen. Het komt erop neer om uit te vissen wat er precies aan de hand is. En dan daarover zo eerlijk mogelijk, zowel positief als negatief, de patiënt inlichten en meepakken in je verhaal. 

Is elke probleem op te lossen?

Frédéric: Nee, zeker niet. Niet alles is chirurgisch op te lossen. Sommige pijnklachten kan je niet wegsnijden. Dan moet je proberen met conservatieve middelen je behandeling uit te voeren. Dat werkt niet in alle gevallen. We kunnen dus niet iedereen helpen, hoewel dat het opzet moet zijn, om tot op het bot te gaan hé. Elke patiënt verdient het om tot het uiterste met hem of haar te gaan. Ik wil echt het gevoel hebben dat ik echt alles uit de kast heb gehaald. 

Dat zit in het DNA van orthopedie Herentals?

Frédéric: Ja, dat is zo. Wij geven nooit iemand zo maar op. 

Ons team is een “luxe”

Hoe belangrijk is jullie team? 

Frédéric: Wij hebben een fantastisch team. Wij zijn omringd met allemaal mensen die top zijn in hun vak. Ik kan met een gerust hart, patiënten met een letsel los van mijn discipline, doorsturen naar mijn collega’s. Dat is een enorme luxe. We bespreken wekelijks ook bepaalde cases met het hele team op de zogenaamde “ochtendkrans”. Dat is voor iedereen een drive om het goed te doen en om te horen wat we over elkaars cases te zeggen hebben. Dat gebeurt bovendien heel open, zonder terughoudendheid, maar tegelijk ook altijd opbouwend. Die teamgeest is een absolute meerwaarde.

Hoe ben jij eigenlijk bij orthopedie Herentals terecht gekomen? 

Frédéric: Mijn vader heeft de dienst van in het begin mee opgebouwd. Ikzelf kon na mijn opleiding op enkele plaatsen waaronder Herentals beginnen. Dat was geen gemakkelijke keuze, want samenwerken met je vader is niet zo evident natuurlijk. Tot dat punt is het echter nooit gekomen, want toen hij 60 was heeft hij helaas een hersenbloeding gehad. Maar goed, wat me tegenhield is dat je dan dreigt je hele carrière “de zoon van” te zijn. Toch heb ik gekozen voor Herentals. Het was een logische keuze. 

Is er een bepalend moment geweest in je carrière?

Frédéric: Ja, eigenlijk wel. Dat was in mijn 5^de jaar van mijn opleiding orthopedie. Ik mocht toen lesgeven aan de studenten geneeskunde. Wij voerden operaties uit op lijken … anatomie les. Elke namiddag van 13u00 tot 18u00 gedurende een half jaar. Ik kan je verzekeren dat je daar enorm van bijleert. Een groot deel van chirurgie is dan ook de menselijke anatomie respecteren. Dat was voor mij doorslaggevend. In Herentals moest ik initieel alle complexe trauma patiënten opvangen. Daar is het cruciaal dat je die anatomie van het menselijk lichaam door en door kent. Opereren is immers anatomie respecteren en herstellen!

Heel veel plannen B

Wat zou je geworden zijn, mocht je geen arts zijn geworden?

Frédéric (zonder aarzelen): Architect! Ik moet eerlijk bekennen dat de architectuur me altijd heeft aangetrokken. Ik heb in de humaniora Latijn-Wiskunde gedaan en wij kregen daar heel veel technisch tekenen. Je kent het wel, kegels en cilinders en vlakken die elkaar kruisen, enzo: “ik was daar keigoed in”. Vandaar die interesse in de architectuur. Dat 3 dimensioneel inzicht gebruik ik vandaag nog steeds. Ik kan heel goed een foto van een breuk interpreteren. Ik zie in één oogopslag hoe een breuk loopt, hoe ik mijn schroeven moet zetten, … Ik heb dus na mijn humaniora even getwijfeld tussen burgerlijk ingenieur studies en geneeskunde. Het werd het laatste, maar de architectuur is wel een passie gebleven.

Maakt ervaring je een beter chirurg?

Frédéric: Je hebt meer plannen B. Je oplossingscapaciteit gaat er uiteraard op vooruit. Alles begint echter met de juiste diagnose. Ook daarin speelt ervaring een bepaalde rol. Door ervaring kan je beter inschatten wat je best wel of niet opereert. Het grondbeginsel is immers nog altijd: primo non nocere. Eerst en vooral geen schade berokkenen.

Hoe ontspan je na een zware werkdag?

Frédéric: Ik fiets veel. Vroeger was dat mountainbiken, maar ik heb ondertussen slechte knieën (lacht). Het nadeel van mountainbiken was ook dat je dikwijls een hele dag weg was. Dat ligt familiaal moeilijk als je al een drukke job hebt. Mijn echtgenote is inmiddels ook gepassioneerd door het koersfietsen op de baan. Vandaag fietsen en golfen we samen en met vrienden. Onze vakanties staan vaak in het teken van een leuke bestemming in combinatie met sport (wandelen in de bergen, fietsen, golf) Dat vind ik bijzonder fijn. 

Sport is bovendien een uitlaatklep. Als je met je fiets naar het werk rijdt, dan maak je je hoofd leeg. Veel problemen lossen zich, door te fietsen, vanzelf op. Sporten is cruciaal, zoveel is zeker.

Wauw, wat een dag!

Wat geeft je het meest voldoening in je job?

Frédéric: Het meest voldoening haal ik uit complexe gevallen die ik goed krijg. Bijvoorbeeld een elleboogprothese, dat is elke keer een uitdaging. 

Wat maakt jouw dag goed? 

Frédéric: Vriendelijkheid. Ons verplegend personeel bijvoorbeeld is fantastisch. Zij kunnen je dag zo vlot en zo vol vriendelijkheid laten verlopen. Ik kan soms echt op het einde van een werkdag zeggen: “Wauw, wat een dag! Dat komt mede door hen.” Maar in feite kan alles mijn dag goed maken; de werksfeer, de verpleging, een dankbare patiënt, maar ook gewoon de zon of een lekker glas wijn, … 

Wat is het geheim van die goede sfeer die hier op de raadpleging hangt?

Frédéric: Het geheim daarvan is dat we een team zijn. Van de poetsvrouw, de klusjesman, de verpleging, de directie, … Het gaat over samenwerken. Iedereen zegt wel: “Wauw die raadpleging.” Maar je moet weten dat alles wat hier goed draait, het resultaat is van jarenlang werken aan die sfeer door iedereen maximaal te betrekken. Wij hebben er als dienst mee onze schouders onder gezet!

Vanwaar die goede reputatie van jullie dienst?

Frédéric: Mond aan mondreclame denk ik. We proberen gewoon mensen zo goed mogelijk te helpen hé. Mensen beter maken. De rest komt dan vanzelf.