Tom, waarom koos je voor geneeskunde?
Tom: Ik ben altijd gefascineerd geweest door het werk van mijn vader (dr. Toon Claes). Als kleine jongen was ik al begeesterd door chirurgie. Ik wist heel vroeg dat ik geneeskunde wilde studeren. Het zit ook duidelijk in het DNA van “de Claesen”. Ik heb eerlijk gezegd nooit iets anders overwogen.
Was je vader jouw inspiratiebron?
Tom: Absoluut. Zijn verhalen over het ziekenhuis en het operatiekwartier maakten indruk. Hij was zó begeesterd door zijn job, dat voelde je in alles. Hij is tot aan zijn pensioen mijn grote voorbeeld geweest en als jonge arts ook mijn steun en toeverlaat. Mijn grootvader was trouwens ook arts. De passie voor de geneeskunde is generatie na generatie doorgegeven.
Voelde dat als grote schoenen om te vullen?
Tom: Dat zou je denken, maar zo heb ik dat nooit ervaren. Je kan daar toch niet “extra je best voor doen” (lacht). Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn achternaam moest waarmaken. Toen ik mijn benoeming kreeg als orthopedist in opleiding, zei mijn prof heel expliciet: “Tom, dit is 100% jouw verdienste.” Dat compliment heeft me veel zelfvertrouwen gegeven.
Waarom koos je uiteindelijk voor de schouder?
Tom: Ik kreeg eerst de vraag om de combinatie schouder én voet te doen. Ik heb me even op voetchirurgie toegelegd, maar voelde snel dat het niet mijn wereld was. De schouder is voor mij het mooiste gewricht van het menselijk lichaam: complexe anatomie met daarom ook een uitgebreide waaier aan pathologie. Ik zie patiënten van alle leeftijden en categorieën. Daarnaast is er de traumatologie, vaak gelinkt aan sporten die me nauw aan het hart liggen: wielrennen, motorcross, BMX. Hoe beter je de sport kent, hoe beter je het hoofd van de atleet begrijpt.
Empathie lijkt een essentieel onderdeel van jouw job.
Tom: Het is de basis. Ik ben van nature een zorgend mens. Als je dat niet in je hebt, kan je geen goede arts worden. Je moet luisteren, begrijpen, zonder oordeel. Elke patiënt vraagt een andere aanpak. Als arts is het van primordiaal belang om de patiënt aan te voelen, wat zijn z’n verwachtingen, hoeveel last heeft hij in het dagelijk leven etc. Je moet de pijn van de patiënt zelf een beetje kunnen voelen, dat maakt je wel een betere dokter, denk ik.
Hoe was het om met je vader en nu met je broer in dezelfde dienst te werken?
Tom: In het ziekenhuis zijn we collega’s, geen familie. Dat is altijd zo geweest. Dan zie ik mijn pa en broer echt net hetzelfde als mijn andere collega’s.
Jullie werken steeds meer in sub-units. Een goede evolutie?
Tom: Zeker. We staan altijd met minstens twee op elk gewricht. Dat is een enorme meerwaarde. Mijn naaste collega is dr. Peter Ruette, topcollega én één van mijn beste vrienden. We opereren geregeld samen bij complexe ingrepen. Dat geeft rust en extra inzicht. Onze band is zeer sterk en dat geldt eigenlijk voor het hele team. We springen voor elkaar in de bres. Dat zorgende DNA zit in ieder van ons.
Hoe komt het dat het zo goed klikt binnen jullie dienst Orthopedie?
Tom: Mijn vader heeft dat fundament gelegd. Nadien hebben we altijd bewust gekozen voor gelijkgestemde profielen.
Vind je dat je een zware job hebt?
Tom: Er zijn zwaardere jobs, maar de combinatie van fysieke en mentale druk mag je niet onderschatten. Mensen komen naar ons omdat ze pijn of fysieke klachten hebben. Dat is logisch, maar het is steeds iets negatiefs dat ze komen vertellen. Ons doel is om dat om te buigen naar iets positiefs. Soms lukt dat volledig, soms gedeeltelijk. Niet alles is oplosbaar, maar we streven altijd naar verbetering. We geven patiënten nooit op. Dat weegt vaak wel door op het mentale.
Hoe laad jij jezelf terug op?
Tom: Ik ga ’s middags altijd even naar huis en lig tien minuten op de zetel met mijn ogen dicht. Dat geeft mentale rust en meestal slaap ik binnen de minuut. Daarnaast sport ik veel: lopen, fietsen, en één keer per week doe ik aan krachttraining. Ik ben ondertussen ook fitnessondernemer in Herentals (SELF fitness) dus ik moet wel (lacht). Alleen sporten geeft me zuurstof en helderheid in mijn hoofd. Ik kan soms veel beter problemen oplossen tijdens een loopje dan op het werk. En het houdt me ook fysiek paraat voor operaties die ergonomisch ook niet altijd ideaal zijn.
Wat maakt je dag goed?
Tom: Ik ben omringd door een fantastisch team. Dat maakt mijn dag goed. Dan heb ik het niet alleen over de artsen, maar zeker ook over het verplegend en administratief personeel. Die zijn even belangrijk. Het zijn één voor één “goei” mensen, weet je. Ik kan ook warm worden van een dankbare patiënt. Wij redden geen levens in de orthopedie, maar we kunnen wel levenskwaliteit verbeteren en dat wordt weleens geapprecieerd.
Wat zou je geworden zijn, mocht je geen arts zou geworden zijn?
Tom (denkt lang na): Dat weet ik niet. Buschauffeur misschien wel? Op een heel rustige lijn op den buiten met alleen vriendelijke en lieve mensen (lacht). Of topsporter… Ik had wel wat talent.
Wat is jouw ambitie?
Tom: De schouderunit verder uitbouwen, met behoud van ons DNA. De kwaliteit moet hoog blijven, en de patiënt moet centraal staan, ook met de opkomst van robotica en artificiële intelligentie. Onze job evolueert continu; je moet mee blijven evolueren.
En op vlak van technologie?
Tom: In de schouderchirurgie gaat het snel: custom made implantaten, AI, pre-operatieve software… Wat vroeger onmogelijk leek, kan vandaag soms wel. Maar ondanks alle innovatie blijft het een ambacht en maatwerk.
