Waarom ben je chirurg geworden?
Sofie: Om mensen op een heel praktische manier te kunnen helpen. Ik koos voor orthopedie en dan heel specifiek handchirurgie, omdat het een heel complete discipline is. Je volgt je patiënt van begin tot einde op. Handchirurgie combineert biomechanica met fijne weke delen chirurgie. Een hand bestaat uit zenuwen, weke delen, én botten. Dat totaalplaatje vind ik heel aantrekkelijk. Een hand is bovendien voor iedereen van groot belang. Van zodra je daar iets aan kan verbeteren kan je een groot verschil maken.
Is dat altijd een droom geweest?
Sofie: In feite wel. Ik wist al van heel jong dat ik chirurg wilde worden. Volgens mijn ouders zou ik dat al beweerd hebben toen ik 4 jaar was (lacht)
Vanwaar kwam dat?
Sofie: Mijn vader is dierenarts. En ik ben zelf ook een dierenliefhebber. Ik kan mij herinneren dat ik als kind heel vaak meeging naar boerderijen. Ik keek ook over zijn schouders mee bij de consultaties van de kleinere huisdieren bij ons thuis. Dat boeide mij wel. Mijn vader deed ook kleinere operatieve ingrepen. Ik heb van hem leren hechten toen ik een jaar of 14 was. Dat heeft me altijd geïntrigeerd. Mijn keuze voor geneeskunde lag dus voor de “hand” (lacht).
Hoe kwam je dan uit bij handchirurgie?
Sofie: Ik kwam voor het eerste met handchirurgie in aanrakingtoen ik in mijn 5de jaar geneeskunde zat en startte als student onderzoeker. Ik ging regelmatig naar Pellenberg (UZ Leuven) om op de orthopedische dienst onderzoek te doen. We mochten daar kiezen welke raadplegingen we wilden volgen. Ik weet nog dat ik toen heel bewust heb gekozen voor dat fijnere werk van de handchirurgie. Ik heb nog wel getwijfeld om plastische chirurgie te gaan doen. Niet voor het esthetische aspect van die specialisatie, maar voor het reconstructieve aspect ervan. Enfin, opnieuw het fijnere werk hé. Uiteindelijk heb ik toch mijn gevoel gevolgd en is het handchirurgie geworden.
Zijn er bepaalde cases of patiënten die je behandeld hebt, die zijn bij gebleven?
Sofie: Ik herinner mij dat ik tijdens mijn opleiding een kind met een aangeboren afwijking heb mogen behandelen. Het betrof een reconstructie van haar duim. Enkele jaren gaan voorbij en toevallig zie ik datzelfde kind terug, in mijn laatste jaar opleiding, op de consultatie. Bleek dat ze ondertussen piano had leren spelen, terwijl ze in feite maar beschikte over 3 goede vingers. Die reconstructie had ertoe bijgedragen dat ze dat kon gaan doen. Dat vond ik een heel aangrijpend verhaal.
Daarnaast zijn het vooral de grote handtrauma’s die blijven hangen. Denk aan amputaties of grote zaagwondes waar er heel veel beschadiging is. Als je die hand weer aanhecht en een jaar later zie je die mensen terug en ze vertellen je dat ze hun hobby, waar ze hun handen voor nodig hadden, terug hebben opgepakt ... De klok terugdraaien kunnen we helaas niet, maar we kunnen wel door al onze technische vaardigheden, samen met de patiënt, er vol voor gaan. Zo kunnen we mensen opnieuw hun passie laten beleven. Dat is fantastisch!
Hoe belangrijk is het team?
Sofie: Enorm belangrijk. Ik heb een hele leuke samenwerking met mijn directe collega Frédéric (Dr. Frédéric De Schrijver). Er is een vrij groot leeftijdsverschil tussen ons, maar dat had het grote voordeel dat ik een ervaren klankbord had. Ik kon nog altijd steeds bij hem terecht. Ondertussen is dat tweerichtingsverkeer geworden en is het niet langer een vragenvuur van één kant (lacht). Dat werkt heel goed tussen ons. Vandaag bespreken we samen patiënten-cases, maar ook praktische zaken zoals materiaalkeuzes, etc.
Maar ook over de disciplines heen is er veel interactie met de andere sub-specialisten. Dat werkt in feite heel aanvullend. Die open blik van anderen is heel verrijkend. Wij wonen trouwens soms operaties van elkaar bij. Dan leer je sommige kleine handigheidjes van de andere of je ziet hoe je collega bepaalde materialen of manoeuvres toepast. Super interessant is dat.
Wat maakt jullie team zo bijzonder?
Sofie: De basis is wederzijds respect en respect voor de manier van communiceren. Weet je, de zaken worden hier bij naam genoemd. We laten elkaar ook uitspreken, omdat bij ons iedere mening -ook al ben je het er niet mee eens- telt. Daar wordt daarna altijd constructief mee aan de slag gegaan. Ondanks de vele verschillende persoonlijkheden draait het hier heel vlot. Ons doel is dan ook om onze werking zo goed mogelijk af te stemmen op de zorg voor onze patiënten. Dat vind ik bewonderenswaardig en uniek aan ons team.
De patiënt staat centraal?
Sofie: Klopt! Wij luisteren denk ik heel goed naar onze patiënten. Je moet van je computerscherm, waar het dossier op staat, durven wegkijken en je richten naar je patiënt. Komt je dossier overeen met de klachten van de patiënt? Het is maar wanneer je het probleem volledig begrijpt dat je naar de juiste oplossing kan gaan zoeken. En zelfs als je geen oplossing hebt, dan is het kwestie om tenminste zo helder mogelijk uit te leggen wat er precies scheelt. Patiënten zijn daar altijd heel dankbaar voor, dat er iemand een uitleg geeft waardoor ze het probleem écht snappen. Daar neem ik dus ook de tijd voor.
Welke eigenschap waarderen je collega’s het meest aan jou?
Sofie: Dat moet je eigenlijk aan hen vragen (lacht). Maar wat er vaak gezegd wordt is dat ik rust uitstraal. Ik sla inderdaad niet zo gemakkelijk in paniek. Ik reageer doorgaans niet zo impulsief, maar bekijk het probleem eerst van enkele meters afstand alvorens me uit te spreken. Ik denk dat collega’s dat waarderen.
Mocht je geen arts geworden zijn, was er een plan B?
Sofie: Eigenlijk niet (lacht), maar ik zou richting biologie gegaan zijn vermoed ik. Ik besef wel dat ik bevoorrecht ben geweest om te kunnen doen wat ik graag doe. Er zijn vele factoren die dat bepalen, want evident is dat natuurlijk niet. Je moet voldoende punten halen, je moet de kansen krijgen van thuis, de opleiding moet betaald worden. Ik heb mijn doctoraat trouwens behaald terwijl ik al aan het werk was en met twee kleine kinderen om op te voeden. Zonder mijn man, mijn ouders, mijn schoonouders, … zou dat nooit gelukt zijn. Ik ben heel dankbaar dat ik altijd zo goed ben ondersteund in mijn leven.
Wat doe je om in die hectische job het evenwicht te bewaren?
Sofie: Maniakaal plannen (lacht). Ik maak weekschema’s om alles zo efficiënt mogelijk te doen kloppen. Zo krijg ik echt heel veel gedaan. Ook al lukt niet altijd alles, zoals je dat in gedachten had (lacht).
Heb je ook nog momenten voor jezelf?
Sofie: Ook die plan ik in (lacht). Ik ga regelmatig lopen, ik doe aan yoga en ik zit graag in mijn tuin. Buiten zijn brengt me rust. Ik heb dat echt nodig. In weken waarin ik daarin compromissen maak, voel ik snel dat dat vreet aan mijn “zijn”.
Wat kan jouw dag goed maken?
Sofie: De humor waarmee patiënten, maar ook ons personeel, met problemen omgaat. Dat vind ik heel belangrijk. Ik probeer ook zelf zo positief mogelijk de dingen te benaderen. Zo doe ik heel veel ingrepen onder plaatselijke verdoving. Patiënten hebben daar dikwijls stress voor. Dan probeer ik ze gerust te stellen met een professioneel grapje (lacht).
En als patiënten me achteraf zeggen dat ze goed geholpen zijn vind ik dat uiteraard ook heel fijn.
Hoe zie je de toekomst voor jezelf en voor Orthopedie Herentals?
Sofie: Voor mezelf wil ik mijn expertise blijven uitbreiden en de innovaties die eraan komen mee opvolgen of zelfs mee bepalen. Ik besef heel goed dat de wereld niet stilstaat. Ik wil de wetenschap blijven volgen zodat ik mezelf voortdurend beter blijf maken. Ook voor onze dienst is dat cruciaal. We kijken regelmatig naar onszelf om te kijken hoe we nog innovatiever kunnen zijn, hoe we onze lat nog hoger kunnen krijgen. Dat is ook nodig om de reputatie van onze groep te kunnen blijven vrijwaren.
Zo zijn we vandaag bezig met de uitbouw van een overkoepelend 3D-lab. Ik ben daar voortrekker van. Noem het mijn professionele baby (lacht). Die interesse in 3D technologie vloeit wat voort uit mijn thesis. We onderzoeken in hoeverre we in-house van beeldvorming naar 3D-printing in het ziekenhuis zelf kunnen gaan. Zo kunnen we er bij complexe casussen betere informatie uithalen en nog correctere en meer voorspelbare ingrepen uitvoeren.
