Hoe ben je chirurg geworden?
Niki: Ik was vrij snel overtuigd dat ik geneeskunde wilde gaan doen. Ik heb vroeger nogal intensief gesport (atletiek) mét, jawel, de bijhorende blessures. Hierdoor consulteerde ik zelf vaak de dienst orthopedie. Daar is de interesse gegroeid. Het werd dus geneeskunde en ik belandde als stagiair in Herentals onder de vleugels van Dr. Toon Claes en Dr.Filiep Bataillie. Het plan was eigenlijk om na mijn geneeskunde-opleiding, sportgeneeskunde te gaan doen en eventueel bij Defensie te gaan. Maar toen kwam de vraag van Toon en Filiep of ik niet als vrije assistent in hun dienst wilde starten. Initieel was dat halftijds, maar het duurde niet lang of dat werd een full time. Ik heb dat 7 jaar gedaan en ben dan pas een opleiding gaan volgen in Duitsland om me te specialiseren. Dat is niet de klassieke carrière, maar toch waren die jaren als vrije assistent bijzonder waardevol. Ik heb toen al veel geleerd en het heeft me de goesting doen krijgen om te specialiseren.
Je specialisatie is de wervelkolom. Vanwaar die keuze?
Niki: Dr. Filiep Bataillie was gespecialiseerd in de heup en de rug. Ik wilde die twee aanvankelijk ook gaan combineren. Tijdens mijn opleiding heb ik nog redelijk wat bekkenfracturen behandeld, maar gaandeweg is die heup een beetje weggevallen.
Daarbij komt dat de wervelkolomchirurgie zodanig uitgebreid is, dat het quasi onmogelijk is om daar nog andere specialisaties bij te doen. Bij de wervelkolom zijn er bovendien heel diverse ingrepen aan de orde. Het gaat dikwijls over 100% precisiewerk omdat we vaak rond de zenuwstructuren werken. Dat sprak me aan.
Daar heb je de nodige koelbloedigheid voor nodig?
Niki: Ja, maar dat is niet iets waar ik bewust mee bezig ben. Je weet door je ervaring en expertise wat je kan en niet kan doen.
Was dat een kinderdroom?
Niki: Mijn kinderdroom was om gevechtspiloot te worden, maar dat veranderde vrij snel (lacht). Ja, ik wist al van in het humaniora dat het geneeskunde zou worden, hoewel niemand in de familie een geneeskundige achtergrond had.
Wat trok je het meest aan, het technische of het zorgende?
Niki: Het zorgen voor mensen is in de geneeskunde een eerste voorwaarde. Dat moet je in je hebben. Daarnaast heb je het technische en dat vind je natuurlijk volop terug in de orthopedische chirurgie. In bepaalde takken van de geneeskunde gaat het vooral over raadpleging. Dat sprak me veel minder aan.
Je bent hier in Herentals omringd door andere straffe collega’s en een groot ondersteunend team, hoe belangrijk zijn die?
Niki: Megabelangrijk. We zijn hier als artsengroep ongelooflijk goed ondersteund. Het verplegend & administratief personeel zorgt ervoor dat wij ons totaal kunnen concentreren op onze patiënten. Hun rol mag je niet onderschatten. Wat zij doen om het ons zo comfortabel mogelijk te maken, dat is echt ongelooflijk belangrijk.
Ook de artsen zelf vormen een hecht team?
Niki: Klopt, we hangen heel goed aan elkaar. We geven en krijgen opleidingen van elkaar en delen voortdurend inzichten en kennis. We hebben niet allemaal dezelfde karakters, maar we hebben wel een gedeelde mentaliteit en visie.
Wat geeft jou de meeste voldoening in je job?
Niki: Iemand die na een discusoperatie wakker wordt en zegt: “Dokter, ik ben mijn pijn kwijt.” Daarvoor doe je het.Zelfs als je gewoon een goede uitleg kan geven tijdens een raadpleging zeggen mensen wel eens: “Je hebt voor mij misschien niet iets kunnen doen via een operatie, maar ik ben wel blij met de heldere uitleg.” Ik vind het belangrijk dat mensen goed geïnformeerd mijn raadpleging verlaten. Ik probeer dat ook “down to earth” te doen door mijn expertise te communiceren in een taal die men begrijpt. Dat mijn patiënten precies weten waar ze staan. Wat er mogelijk en niet mogelijk is. Ook daar kan ik voldoening van krijgen. Ik probeer met elke patiënt om te gaan zodat ik dat zou doen met familie. Ik maak nooit onderscheid tussen mijn patiënten. Ik probeer iedereen dezelfde aandacht te geven.
Wat doe je om te ontspannen?
Niki: Sport staat centraal in mijn leven. Vroeger uiteraard meer dan nu, maar de tijd die ik vrij heb, gaat grotendeels naar sport. Ondertussen doe ik dat ook vaak samen met mijn kinderen. Ik heb het nodig om stoom af te laten zodat je ook eens kan loskoppelen. En je blijft fit! De operaties die ik uitvoer duren soms heel lang. Het gebeurt regelmatig dat we aan 1 casus een ganse dag bezig zijn. Je hebt effectief een goede conditie nodig om aan rugchirurgie te doen. Als je dat niet gewoon bent – vraag het maar eens aan mijn beginnende assistenten – dan voel je dat op het einde van de dag.
Wat doe je om bij te blijven met innovatie?
Niki: Ik lees heel veel vakliteratuur en ga naar congressen om de vinger aan de pols te houden. Zelf gebruik ik voor het plaatsen van schroeven regelmatig 3D-geprinte malletjes. Qua precisie is dat het summum. Wat er binnenkort aankomt, is een systeem waarmee we tijdens de operatie CT-beelden kunnen maken en op langere termijn navigatietools en finaal zelfs een operatierobot aan kunnen verbinden. Daar kijk ik naar uit.
Wat brengt de toekomst?
Niki: Wat brengt de toekomst? Ik denk dat de weg die we zijn ingeslagen met Ortho Herentals, de superspecialisatie, verder zullen zetten. Sterker nog, die superspecialisatie zullen we nog intensifiëren.
Welke ingrepen doe je het liefst?
Niki: De heel complexe ingrepen zijn wel mijn ding. “Ik wil, ik kan” komt dan in mij naar boven. Dat uitdagende en jezelf pushen om telkens je niveau op te krikken, daar hou ik van. Dat is de aard van het beestje.
